امروز بهترین نویسندگان انگلیسی زبان آنانند که به زبان لاتین (همراه با یونانی باستان و آلمانی) آشنایی دارند، بدینگونه نیز هر ایرانی بایستی ریشه زبان امروزی خود که نخست پهلوی ساسانی و سپس به گذشته و پهلوی اشکانی، پارسی باستان و اوستایی برمیگردد، را فرا گرفته تا توان رویارویی با یورش واژه های بیگانه (عربی و انگلیسی) به زبان پارسی را داشته باشد.

بررسی های زبان شناختی نشان میدهد که زبانهای باستانی ایران به ویژه اوستایی و پهلوی از توانایی های بیشتر و نیرومندتری از زبان های اروپایی برخوردار هستند. فراموشی زبانهای اوستایی و پهلوی آسیب بزرگی به پیشرفت دانش در مردمان ایرانی تبار وارد کرده است که باز زنده کردن و آموختنشان می توانیم این آسیب بزرگ را جبران کرده و جلوی نابودی بنیادی "ایرانشهری " (تمدن ایرانی) را بگیریم.

همچنین، در چند دهه گذشته بسیاری از میهن پرستان آزاده که ناخرسند از یورش واژه های بیگانه به پارسی بودند، تلاش کرده اند که با واژه سازی، واژه های درخوری برابر واژه های بیگانه پدید آورند، ولی زبانهای باستانی ایران آنچنان گستره و دریایی از واژه هاست که در بسیاری زمانها نیازی به آن واژه سازی ها نبوده است. واژه سازی زمانی بایستی انجام شود، که واژه ایی برابر آن نباشد - همچون واژه های دانش نو ، مانند "کامپیوتر"، "وب سایت" و یا "فَکس" که سه واژه "رایانه"، "تارنما" و "نمابر" درست شده است.

برگرفته از تاربرگ شاخاب پارس(خلیج فارس- Peraian Gulf) در فیس بوک